We denken altijd dat het leven maakbaar is. Maar, in mijn ogen, zijn wij hier op aarde maar een ieniemienie stipje in het groter geheel. Ja, er is overvloed. Ja, we kunnen manifesteren. En ja, we hebben een blauwdruk en zijn allemaal met een bepaald lessen- en takenpakket gekomen, waarmee we vooraf hebben ingestemd. Mensen, situaties en ontwikkelingen die vanuit die zielsmissie met ons resoneren – of waarvoor wij iets kunnen betekenen – kruisen vanzelf ons pad. Zeker wanneer we net als een vuurtoren rustig ons licht blijven schijnen.
een baken van licht
Een vuurtoren staat stevig op zijn eigen plek. Als een baken van hoop, richting en helderheid helpt hij anderen hun weg te vinden door de duisternis en onzekerheid. Niet actief, door lawaai te maken, maar steady, door in stille aanwezigheid consequent zijn licht uit te stralen. Hij jaagt geen schepen achterna en gaat niet actief op zoek. Hij vraagt ook geen bevestiging en heeft geen oordeel. Hij is! Verankerd. Stabiel. De schepen die richting zoeken, volgen zijn licht. De schepen die andere routes kiezen, wijst hij de weg. Vanuit zijn eigen veilige positie.
Een vuurtoren is géén reddingsboot. Als wij mensen die ons dierbaar zijn reddingsboeien blijven toegooien, kunnen zij afhankelijk worden of de goedbedoelde ondersteuning als vanzelfsprekend ervaren. Het licht wordt dan niet meer op waarde geschat en mist bovendien zijn doel. Namelijk het vergroten van veerkracht en ruimte, zodat iedereen zijn eigen weg kan vinden.
Als er ruimte is, begint onder de oppervlakte iets te bewegen. Niet in woorden of gedrag, maar in energie. Ruimte is geen leegte. Het is een veld, waarin de waarheid zachtjes ontrafeld wordt. Dat wat voortkomt uit de pure intentie van liefde blijft, dat wat gevoed wordt door ego of gehechtheid vervaagt. Het luchtledige vergoot niets uit maar verdoezelt ook niets. Het laat tijd zijn werk doen.
de waarheid draagt zichzelf
In boeddhistische tradities wordt dat luchtledige (de ruimte of de stilte) niet gezien als tekortkoming of afwezigheid, maar juist als aanwezigheid. Ze draagt gewicht, focus en een vorm van communicatie die geen woorden nodig heeft. Ze markeert een moment van herordening waarin het evenwicht kan herstellen. De waarheid draagt zichzelf.
Voor de meesten van ons voelt die stilte of ruimte vaak als afwijzing. Alsof onze betrokkenheid ons waardevol maakt of bestaansrecht geeft. We willen uitreiken, onze waarde bewijzen, de situatie fiksen of een ander helpen. We hebben die bevestiging, interactie en aandacht nodig om ons ego (mind) te kalmeren – om niet te paniekeren en vertwijfeld te raken. Terwijl emoties en echte behoeftes alleen in de tussenruimte aan het licht kunnen komen. Stilte is het geluid van zelfreflectie.
Het boeddhisme zegt: dat wat uitdooft, was nooit bedoeld om te blijven. Dat wat blijft – zelfs zonder woorden – is de essentie. Het is de helderheid in jezelf, de waarheid van je ziel. We hoeven dus niets na te jagen, want het luchtledige werkt als een spiegel die confronteert en corrigeert. Zonder ruis kan de mist optrekken; de illusies verdwijnen en het waarachtige kan zich in alle rust tonen.
terugkeer naar anahata
Een stapje terug doen heeft dus niets te maken met opgeven of falen. Het is wijsheid. Het is het vertrouwen om dingen te laten zijn. Zonder regie. Zonder controle. Zonder krampachtig vastklemmen. Het is de terugkeer naar anahata, naar het lege midden. We zoeken de essentie dan niet langer buiten onszelf, maar dragen deze van binnenuit.
Puur door op die manier in alignment te zijn, trekken wij als een magneet datgene aan dat bij ons hoort. Niet door hard te werken, te pushen, te overtuigen of af te dwingen, maar door stevig te blijven staan in wie we werkelijk zijn. Door ons innerlijke licht – vol wijsheid, zachtheid en compassie – te laten schijnen als een rustig en betrouwbaar baken (vuurtoren).
laat de stilte spreken
Het is een mindfuck om te denken dat de energie, liefde of connectie dan stopt te bestaan. Die gedachte is gebaseerd op angst. Liefde is. Connectie blijft. Energie transformeert. Ze verandert alleen van vorm. Ze wordt (in ieder geval tijdelijk) stiller, maar ook krachtiger. Niet door woorden, maar door resonantie.
Wanneer we ervoor kiezen om niets meer te forceren en de uitkomst volledig openlaten, herstelt het leven vanzelf dat wat uit balans is. Rustig afwachten is niet zwak of laf. Het is wijsheid. Het is de zachte kracht van zaken op zijn beloop laten. Van het leven in al zijn volheid omarmen, zodat alles op het juiste moment naar ons toekomt. En dat maakt het leven magisch.
liefs, Nicole
bron:ZenPhilosophy