Vol verwondering bekijk ik diezelfde mannen gedurende de dagen na de wedstrijd en word me weer heel bewust van de ‘innerlijke rem’. De onzichtbare rem om vrij te dansen, te lachen, te zingen, te juichen of je mening te geven. Als systemisch coach vind ik de onderstroom hiervan heel interessant. Wat gebeurt hier eigenlijk? Voetbal is een briljant tijdelijk systeem. Elk team speelt letterlijk volgens een bepaald systeem. Iedereen kent zijn plek.
Dat geldt ook voor ons als supporters; we horen erbij. Er is verbinding met duizenden anderen door dat mooie oranje shirt en we delen hetzelfde verlangen. En zonder zelf iets te riskeren, mag de overwinning van het team ook onze overwinning zijn – wat een heerlijke balans. Voetbal biedt misschien wel dat wat we missen in het dagelijks leven; een veilige plek om ons groots te voelen.
onbevangen passie
Stel je voor dat je bij een geslaagde klus op het werk precies zou reageren zoals bij een goal, dat je dezelfde passie brengt in een vrijpartij met je lief en… hoe zou het zijn om je eigen lijf zo toe te juichen, omdat het zo hard werkt voor je. Reageren vanuit binnen zonder rekening te houden met buiten vraagt moed. Moed om los te zijn van het oordeel van anderen, maar vooral moed om te herinneren wie je wilt zijn en om te zijn met dat wat leeft in je.
De rem is niet in één dag geboren en ook niet in één dag gereset enkel door het besef. Als kind leer je feilloos welke emoties gewenst zijn en welke niet. Misschien groeide je op met voorbeeldgedrag of zinnen als: ‘Doe maar gewoon. Juich niet te vroeg, Zorg dat je niet tot last bent. Eerst moet er gewerkt worden. Het leven is niet altijd leuk. Je bent te veel, te druk. Doe niet zo moeilijk. Ben niet zo’n softie. Je moet het zelf oplossen.’ Je lichaam heeft geleerd hierin veilig te navigeren en zich allerlei strategieën eigen gemaakt om zo loyaal te zijn aan je systeem.
Uit liefde voor dat systeem, bijvoorbeeld ons gezin van herkomst, passen we ons aan. We dimmen onze boosheid, ons verdriet, maar ook onze vreugde, onze passie en onze grootsheid! Oh en laten we niet vergeten dat deze onderstroom heerlijk gevoed is door onze Hollandse nuchterheid, christelijke normen en calvinistische waarden met een heerlijke jus van angst voor alles wat anders is en afwijkt.
die hardnekkige innerlijke rem
Maar levensenergie laat zich niet opsluiten; het zoekt een weg naar buiten. Je lijf protesteert als je niet luistert. Even voor de duidelijkheid: dit gaat niet alleen over mannen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel tevreden, heb genoeg geluksmomenten en ben dankbaar voor waar, hoe en met wie ik leef. Maar toch voelde het even karig toen ik me wéér bewust werd van mijn innerlijke rem. Ook al trap ik deze al veel minder in dan een aantal jaar geleden. Misschien raakt daarom de oranje-emotie me zo. Niet omdat ik voetbal zo interessant vind, maar omdat ik waarneem waar ik naar verlang. Voor mezelf. Voor de ander. Niet de overwinning, maar de vrijheid!
brutale meisjes
De vrijheid om volledig aanwezig te zijn met alles wat door je heen beweegt en dit met liefde te ontvangen. De energie in zijn volle beweging laten stromen, e-motion, energy in motion. Het brave meisje is een veel voorkomend vrouwenthema bij Goedstof. Lief zijn, zorgzaam zijn, niet te veel ruimte innemen, eerst de ander. Het is een genot om te ervaren dat de brutale meisjes zich laten zien en horen ondanks oude collectieve angsten om buiten de groep te vallen, om veroordeeld te worden, om ‘rare’ gevonden te worden.
Vrouwencirkels rijzen als paddenstoelen uit de grond de laatste vijf jaar. Er is een enorme behoefte naar een tribe, waar niet over máár met je gesproken wordt, waar je je verhaal kan delen zonder dat je gefikst hoeft te worden, waar je liefdevol gespiegeld wordt. Simpelweg omdat de ander ook haar kwetsbaarheid laat zien en je naast elkaar kan zitten met dat wat is.
door niemandsland
‘Wat ik ervaar bij Goedstof, wil ik ook ervaren in mijn dagelijks leven’, dat hoor ik geregeld vanuit de Goedstof community. Zelf heb ik die behoefte ook, zeker in fases van herijken en transformatie. Het kan dan soms heel eenzaam voelen, op reis door niemandsland. Het oude past niet meer en het nieuwe is er op momenten. Hoe mooi zou het zijn als we die vrijheid en veiligheid ook ons dagelijks leven in zouden trekken. Het schuurt voelbaar tussen die ‘twee werelden’ en het wordt steeds drukker in niemandsland. En, het komt vast door de algoritmes en communities waarin ik zit, maar naast alle rottigheid zie ik een overvloed van liefde en een groot verlangen om sparkles te creëren, om niet langer je levensenergie te parkeren maar haar een bruisende plek te geven in je eigen leven.Dat is waar Goedstof voor mij over gaat: samenkomen om te vertragen, uit te zoomen, te verzachten, te zijn met wat is en moed te oefenen. Herkenbaar? Ik ontmoet je graag en ik kijk uit naar een nieuwe ronde Goedstof vanaf september! Een heerlijk inspirerende zomer gewenst!